Jesień to taki specyficzny czas. Wszyscy mówią o złotej, polskiej jesieni. Do tego jeszcze dochodzi mała dawka słońca, drastyczne skoki temperatury, zmiana czasu, parę innych pierdół i oto mamy jesienną depresję. Co by nie było, jakby jej chcieć uniknąć, dopadnie nas chociaż na jeden dzień.
Pewnego listopadowego dnia, różowe okulary rozpryskują się, czar miłości pryska, szczęście ucieka z organizmu niczym woda w procesie osmozy... Po kolei ogarnia nas niemoc, zła energia sieje chaos i spustoszenie. Przychodzimy z uśmiechem, śmiejemy się, chwilę później rozmawiamy w taki sposób, że aż żal tego nie uwiecznić w jakikolwiek sposób. Ludzie zaczynają siebie obgadywać i "tyrać" A przede wszystkim jesień to czas wielkich rozstań, zerwań, niepowodzeń i tego, co najgorsze.
Problem numer jeden:
Sprawy sercowe i serco-podobne (nie chodzi mi tutaj o problemy kardiologiczne)
Typ pierwszy: Jest związek, przychodzi listopad, związku nie ma. Krótko, zwięźle i na temat. Już tak jest z wakacyjnymi "puppy love"
Typ drugi: Wariacje dotyczące interesującej osoby. Niektórzy zmieniają się do tego stopnia, że potrafią przestawić sobie system wartości. Możesz mówić do niego godzinami, uderzać kijem baseballowym, maczugą, K4 i nic. Nie zrozumieją. Wręcz przeciwnie, "wyczytają między wierszami", iż najlepszy przyjaciel jest zgrozą i złem oraz życzy jak najgorzej, natomiast w kłótni tak naprawdę roznosi się o osobę, o którą ten przyjaciel jest zazdrosny. Co z tego, że próbujesz otworzyć oczy, zmienić, pomóc. Zainteresowana uważa, że ma oczy szeroko otwarte (zamknięte), jej zachowanie jest absolutnie normalne i wspaniałe (jęsli normalne zachowanie nie ogranicza się do "puppy eyes" przy każdym spojrzeniu oraz o pustym uśmiechu, który jest odpowiedzią na każde słowo obiektu zainteresowań). Niestety taka osoba musi sama dojść do tego, co robi źle. Nie wolno bawić się w Supermena, ponieważ dostanie się po uszach.
Typ trzeci: Załamane z cichą nadzieją. Ich zachowanie sprowadza się do wzdychania do zdjęcia, pisania/ słuchania/ czytania/ rysowania/robienia cokolwiek smutnego i narzekania na niespełnioną miłość. To naprawdę jest smutne i szkoda łez i wieczorów. Lepiej popatrzeć na księżyc,wyjrzeć przez okno, pooglądać mgłę tak gęstą, jak lody.
Typ czwarty:Koniec przyjaźni czyli tzw. problemy w raju. Nieważne czy to chodzi o przyjaźń damsko-męską czy zwykłą. W pewnej chwili człowiek przeżywa kryzys egzystencjalny, ciche dni, dzień bycia chamskim... I w tym momencie przyjaciel znajduje się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie. A potem kłótnia za kłótnią, aż ma się wrażenie, że wszystko wygasło...
Nie mam zamiaru zajmować się innymi problemami, bo jest ich jak mrówek i jeszcze więcej. Natomiast problemy sercowe występują najczęściej i są najgorsze, bo przez nie wali się wszystko. Jeśli nie chce się spędzać świąt w szpitalu trzeba być pozytywnie nastawionym i mieć ograniczone zaufanie do swoich uczuć. Co z tego, że to wszystko jest tak przytłaczające, że już brakuje sił?Trzeba wykrzesać z siebie ostatnie cząstki energii i przetrwać do przyjazdu królowej śniegu.
Nie lubię jesieni. Jest dobijająca. Ale z uśmiechem zaczynam i kończę każdy dzień. To się naprawdę opłaca.Nawet, gdy jest kumulacja wszystkich problemów, a twoje myśli ograniczają się do pytania "Czy ja śnię" W jesień ludzie zawodzą. Podczas trwania tej pory roku wszystkie pragnienia i uczucia są inne, a ty niestety zostajesz sam. Jesteś zdany sam na siebie. I to nie dlatego, że jak Ci się wydaje, wszyscy mają Cię gdzieś tylko po prostu nikt nie radzi sobie z tym wszystkim i ma jeden wielki mętlik w głowie... Jeśli Cię to nie dotyczy - naprawdę podziwiam.
Jeśli natomiast wiesz, o czym mówię to:
Trzeba pamiętać, żeby się nie poddawać, a to już połowa sukcesu.
W końcu kiedyś nadejdzie upragniona wiosna.
~ Tym razem zupełnie inaczej... Mam nadzieję, że błędy nie kolą aż tak w oczy...
Miłej jesieni!
O blogu
Witam na moim blogu. Znajdziesz tu opisy tego, co dzieje się wewnątrz mnie i gdzieś kiedyś musi znaleźć ujście. Ubieram swoje uczucia w słowa najlepiej, jak tylko potrafię. Myślę, że pewne rzeczy i emocje, znajdujące źródło w szarej codzienności naszego świata są uniwersalne, a więc bliskie nie tylko mnie. Możliwe, że znajdziesz tu gdzieś fragment siebie, ukryty wśród moich słów. A może jesteś człowiekiem na tyle szczęśliwym, że moje uczucia będą Ci obce? Szczerze Ci tego życzę.
Tak czy inaczej, zapraszam do dalszej lektury.
Tak czy inaczej, zapraszam do dalszej lektury.
piątek, 25 listopada 2011
środa, 17 sierpnia 2011
Bad day
Lubisz piątki trzynastego? Wierzysz w przesądy dotyczące trzynastego? Ja nie. Być może jestem wyjątkiem, ale uwielbiam piątki trzynastego, czarne koty, a trzynasty to dla mnie normalny dzień. Jednym słowem - nie jestem przesądna. Pomimo tego, za każdym razem ktoś ostrzega mnie przez kotami, drabinami, słupami... Ludzie nie rozumieją, że nie działa na mnie "magia dnia trzynastego". Jak nie trzynasty to co? Siedemnasty. Już jakiś czas temu zauważyłam, że siedemnastego dnia każdego miesiąca coś się dzieje. Przewracam się, kłócę, robota nie pali się w rękach... Nic tylko zaszyć się w swoim domu i... nawet tam nie jest bezpiecznie. No ale nie o tym chciałam dzisiaj napisać...
Budzisz się rano z uśmiechem na twarzy. Śniły Ci się istne sceny z raju. Dotyczyły twojej przyszłości i marzeń. Wciąż widzisz przed sobą publiczność, kolory wypalają się w twoim umyśle, a w uszach słyszysz te dźwięki. Chcesz tańczyć, bawić się. Taki jesteś szczęśliwy. Nawet pogoda nie jest zła. Wstajesz - i czujesz się wyprany ze wszystkiego. Nie wiesz co zjeść, w co się ubrać, wszyscy Cię irytują. Decydujesz się iść po zakupy, taki mały pretekst, aby zmienić na chwilę otoczenie. Każdy dźwięk Cię przytłacza, hałas jest nie do zniesienia. A twój zły humor rośnie w siłę. Ludzie na ulicy się z Ciebie śmieją, bo potknąłeś się o szyny niejeżdżącego już tramwaju. Kobieta rozmawia przez piętnaście minut z jedyną kasjerką... Ale wytrzymujesz i wracasz do domu, obładowany zakupami. Wieczorem jesteś posiniaczony przez meble, latające ostre przedmioty, kredki. Wszystko leci Ci z rąk. W dodatku kłócisz z kim się da, wszyscy naprawdę Cię irytują. Ze wzajemnością. Chcesz porozmawiać, poprawić sobie humor, ale niestety nie jest Ci to dane, bo nikt nie chce z Tobą rozmawiać. Prawo ironii, prawda? Chcesz umówić się z ważnymi dla Ciebie ludźmi, wykręcają się najbłahszymi kłamstwami, których za chwilę nie pamiętają. Masz wrażenie, że świat Cię nienawidzi. A zła energia w Tobie rośnie. Jesteś wściekły, jak nigdy dotąd. Nie wiesz co z tym zrobić. I masz wrażenie, że wszystko jest zbyt optymistyczne, wszyscy mają przyjaciół tylko nie ty, i wszyscy się na Ciebie uwzięli. Nawet nie potrafisz sobie zrobić grzanki! I nagle rozmawiasz z kimś, kto ma gorszy problem od Ciebie. I zaczynasz się zastanawiać: o co w zasadzie jesteś zły? Czemu jesteś tak egoistyczny i wymagasz od innych, aby Ciebie słuchali, bo masz problem? Patrząc na to, co wyrabiałam zaledwie parę godzin temu, aż sama się sobie dziwię nagłym zwrotem akcji. W sekundę moja złość się rozwiała. Jednak, kiedy myślisz o tym wszystkim, znów jest Ci źle. Ale jakoś biernie przyjmujesz to do wiadomości.
Bo ten ktoś i parę innych osób, które rozmawiały z Tobą parę minut później mają naprawdę zły czas i poważne dylematy, ale się nie złoszczą. A w dodatku, pocieszają Cię!
I czasem warto zastanowić się nad tym, czy może ktoś w twoim otoczeniu ma gorzej niż ty. A ty pieprzysz o sobie cały czas(bo inaczej tego nie da się nazwać), bo myślisz, że masz dziś bardzo zły dzień.
Wiem, że plotę trzy po trzy, ale tak wygląda mój dzień. I szczerze mówiąc wkurzyłam się sama na siebie. Więc ten wpis jest trochę innej kategorii.
Ale mam nadzieję, że tak samo "porywający" jak poprzednie.
Enjoy!
ps. naprawdę zastanówcie się nad swoimi egoistycznymi pobudkami, bo ich co prawda nigdy nie jest za dużo... Jednak gdy porozmawiasz z kimś, kto ma gorzej, cudownym sposobem humor Ci się zmienia. (przynajmniej w moim przypadku) A potem jest Ci wstyd, że gadałeś o sobie, a nie słuchałeś.
A, i czasem odpuść!
Budzisz się rano z uśmiechem na twarzy. Śniły Ci się istne sceny z raju. Dotyczyły twojej przyszłości i marzeń. Wciąż widzisz przed sobą publiczność, kolory wypalają się w twoim umyśle, a w uszach słyszysz te dźwięki. Chcesz tańczyć, bawić się. Taki jesteś szczęśliwy. Nawet pogoda nie jest zła. Wstajesz - i czujesz się wyprany ze wszystkiego. Nie wiesz co zjeść, w co się ubrać, wszyscy Cię irytują. Decydujesz się iść po zakupy, taki mały pretekst, aby zmienić na chwilę otoczenie. Każdy dźwięk Cię przytłacza, hałas jest nie do zniesienia. A twój zły humor rośnie w siłę. Ludzie na ulicy się z Ciebie śmieją, bo potknąłeś się o szyny niejeżdżącego już tramwaju. Kobieta rozmawia przez piętnaście minut z jedyną kasjerką... Ale wytrzymujesz i wracasz do domu, obładowany zakupami. Wieczorem jesteś posiniaczony przez meble, latające ostre przedmioty, kredki. Wszystko leci Ci z rąk. W dodatku kłócisz z kim się da, wszyscy naprawdę Cię irytują. Ze wzajemnością. Chcesz porozmawiać, poprawić sobie humor, ale niestety nie jest Ci to dane, bo nikt nie chce z Tobą rozmawiać. Prawo ironii, prawda? Chcesz umówić się z ważnymi dla Ciebie ludźmi, wykręcają się najbłahszymi kłamstwami, których za chwilę nie pamiętają. Masz wrażenie, że świat Cię nienawidzi. A zła energia w Tobie rośnie. Jesteś wściekły, jak nigdy dotąd. Nie wiesz co z tym zrobić. I masz wrażenie, że wszystko jest zbyt optymistyczne, wszyscy mają przyjaciół tylko nie ty, i wszyscy się na Ciebie uwzięli. Nawet nie potrafisz sobie zrobić grzanki! I nagle rozmawiasz z kimś, kto ma gorszy problem od Ciebie. I zaczynasz się zastanawiać: o co w zasadzie jesteś zły? Czemu jesteś tak egoistyczny i wymagasz od innych, aby Ciebie słuchali, bo masz problem? Patrząc na to, co wyrabiałam zaledwie parę godzin temu, aż sama się sobie dziwię nagłym zwrotem akcji. W sekundę moja złość się rozwiała. Jednak, kiedy myślisz o tym wszystkim, znów jest Ci źle. Ale jakoś biernie przyjmujesz to do wiadomości.
Bo ten ktoś i parę innych osób, które rozmawiały z Tobą parę minut później mają naprawdę zły czas i poważne dylematy, ale się nie złoszczą. A w dodatku, pocieszają Cię!
I czasem warto zastanowić się nad tym, czy może ktoś w twoim otoczeniu ma gorzej niż ty. A ty pieprzysz o sobie cały czas(bo inaczej tego nie da się nazwać), bo myślisz, że masz dziś bardzo zły dzień.
Wiem, że plotę trzy po trzy, ale tak wygląda mój dzień. I szczerze mówiąc wkurzyłam się sama na siebie. Więc ten wpis jest trochę innej kategorii.
Ale mam nadzieję, że tak samo "porywający" jak poprzednie.
Enjoy!
ps. naprawdę zastanówcie się nad swoimi egoistycznymi pobudkami, bo ich co prawda nigdy nie jest za dużo... Jednak gdy porozmawiasz z kimś, kto ma gorzej, cudownym sposobem humor Ci się zmienia. (przynajmniej w moim przypadku) A potem jest Ci wstyd, że gadałeś o sobie, a nie słuchałeś.
A, i czasem odpuść!
niedziela, 31 lipca 2011
Jak to ująć w słowa.
Już jest normalnie, w porządku, prawie jak dawniej. Nauczony na swoich błędach, brniesz przez życie. Zero udawania, już dosyć. W końcu udało Ci się wyszarpać jeszcze jedną szansę. Zdobyć czystą kartę. Jest naprawdę przyjemnie. Ze wszystkimi rozmawiasz normalnie, tłumisz wszelkie wątpliwości. Starasz się byś spokojnym, beztroskim. Takim, jakim Cię znają. Wesołym, śmiejącym się, niepoważnym. Naprawdę Ci się udaje. Wiele się nauczyłeś w ostatnim czasie. Przemyślane kwestie są już zamknięte. Pozostała jedna.
Wieczór szczerości. Po tak długim czasie zwierzasz się z czegoś, co zamknąłeś w sercu na cztery spusty. Nie chciałeś mówić nic o sobie. Wszystko, co ważne było gdzieś na dnie. Błahe rzeczy wypływały z twoich ust w celu potrzymania rozmowy. I tak dzięki nim zbliżyłeś się do bliskich Ci kiedyś osób. Udało się. Z trudem wyrzuciłeś z siebie to, co zalegało. Nie spodziewałeś się takiej reakcji. Strach minął. Pozostała już tylko jedna rzecz do wyjaśnienia.
Decydujesz się, piszesz. Nawet głupie napisy pod etykietkami zmuszają Cię do tej rozmowy. Denerwujesz się bardziej niż przed ważnym egzaminem. W końcu ostatnio nie było za wesoło. Bierzesz w dech i piszesz pierwsze słowo. Wysyłasz. Masz dobre intencje. On odpisuje. jest dobrze, po miesiącu piszecie ze sobą normalnie, bez kłótni, wyrzutów, zmartwień. I nagle trach. Wszystko się psuje. Zwykłe trzy słowa, wypowiedziane jak "Brzydka dziś pogoda". Zwrot "Nie jesteśmy przyjaciółmi" popycha Cię w przepaść. A dopiero co cofnąłeś się i już nie stoisz na krawędzi...
Denerwujesz się i piszesz mu prawdę, że Ci na nim zależało. Jak na nikim innym, nigdy. Kończysz rozmowę, bo zaczyna się to samo, co miesiąc temu.
A kiedyś - nie do rozstania. Rozmowy w nocy, idealne zgranie. Stuprocentowa wiedza o sobie nawzajem. Przyjaciele najlepsi na świecie. Aż coś się zepsuło. I nikt nie wie co. I to przelewa czarę. Czujesz, że już za dużo złego stało się w tym roku. Wyjeżdżasz, izolujesz się od starego życia. Wracasz odnowiony, pełen energii. I chcesz żeby było dobrze. Potrzebujesz z nim rozmowy. Jak dawniej. Nie wypowiadasz tych słów na głos. Nie chcesz, żeby pomyślał, że znów robisz problem, że nie jest jak dawniej. Chcesz tylko znów z nim porozmawiać.
I co zrobić po takich słowach? Złamał wszelkie obietnice. Wszystko przekreślił trzema słowami.
I znów nie możesz się pozbierać. Nie wiesz jak.
Wiesz tylko, że jak wróci, zadzwonisz. Pomimo tego, że obiecałeś sobie, że tego nie zrobisz.
Spotkasz się z nim za wszelką cenę.
Porozmawiasz.
Wyjaśnisz.
Opowiesz.
Wyznasz.
Przetrzymasz.
Zrobisz coś, czego będziesz żałować.
Spojrzysz i westchniesz.
I na zawsze zakończysz coś, co było wspaniałe. Coś, co kochałeś.
I już nie obudzisz się pewnego dnia, uświadomiony, że ta osoba jest twoim życiem.
I nie dopuścisz do siebie tej myśli.
Staniesz się nowym człowiekiem.
Takim jak przed ostatnią rozmową z nim.
Beztroskim, śmiejącym się, niepoważnym.
Odcinającym się od tego, co się działo w tym roku.
Część Ciebie wie, że to na nic.
Bo przeszłość Cię znalazła. Teraźniejszość dobiła. A przyszłość nie jest znana.
Wieczór szczerości. Po tak długim czasie zwierzasz się z czegoś, co zamknąłeś w sercu na cztery spusty. Nie chciałeś mówić nic o sobie. Wszystko, co ważne było gdzieś na dnie. Błahe rzeczy wypływały z twoich ust w celu potrzymania rozmowy. I tak dzięki nim zbliżyłeś się do bliskich Ci kiedyś osób. Udało się. Z trudem wyrzuciłeś z siebie to, co zalegało. Nie spodziewałeś się takiej reakcji. Strach minął. Pozostała już tylko jedna rzecz do wyjaśnienia.
Decydujesz się, piszesz. Nawet głupie napisy pod etykietkami zmuszają Cię do tej rozmowy. Denerwujesz się bardziej niż przed ważnym egzaminem. W końcu ostatnio nie było za wesoło. Bierzesz w dech i piszesz pierwsze słowo. Wysyłasz. Masz dobre intencje. On odpisuje. jest dobrze, po miesiącu piszecie ze sobą normalnie, bez kłótni, wyrzutów, zmartwień. I nagle trach. Wszystko się psuje. Zwykłe trzy słowa, wypowiedziane jak "Brzydka dziś pogoda". Zwrot "Nie jesteśmy przyjaciółmi" popycha Cię w przepaść. A dopiero co cofnąłeś się i już nie stoisz na krawędzi...
Denerwujesz się i piszesz mu prawdę, że Ci na nim zależało. Jak na nikim innym, nigdy. Kończysz rozmowę, bo zaczyna się to samo, co miesiąc temu.
A kiedyś - nie do rozstania. Rozmowy w nocy, idealne zgranie. Stuprocentowa wiedza o sobie nawzajem. Przyjaciele najlepsi na świecie. Aż coś się zepsuło. I nikt nie wie co. I to przelewa czarę. Czujesz, że już za dużo złego stało się w tym roku. Wyjeżdżasz, izolujesz się od starego życia. Wracasz odnowiony, pełen energii. I chcesz żeby było dobrze. Potrzebujesz z nim rozmowy. Jak dawniej. Nie wypowiadasz tych słów na głos. Nie chcesz, żeby pomyślał, że znów robisz problem, że nie jest jak dawniej. Chcesz tylko znów z nim porozmawiać.
I co zrobić po takich słowach? Złamał wszelkie obietnice. Wszystko przekreślił trzema słowami.
I znów nie możesz się pozbierać. Nie wiesz jak.
Wiesz tylko, że jak wróci, zadzwonisz. Pomimo tego, że obiecałeś sobie, że tego nie zrobisz.
Spotkasz się z nim za wszelką cenę.
Porozmawiasz.
Wyjaśnisz.
Opowiesz.
Wyznasz.
Przetrzymasz.
Zrobisz coś, czego będziesz żałować.
Spojrzysz i westchniesz.
I na zawsze zakończysz coś, co było wspaniałe. Coś, co kochałeś.
I już nie obudzisz się pewnego dnia, uświadomiony, że ta osoba jest twoim życiem.
I nie dopuścisz do siebie tej myśli.
Staniesz się nowym człowiekiem.
Takim jak przed ostatnią rozmową z nim.
Beztroskim, śmiejącym się, niepoważnym.
Odcinającym się od tego, co się działo w tym roku.
Część Ciebie wie, że to na nic.
Bo przeszłość Cię znalazła. Teraźniejszość dobiła. A przyszłość nie jest znana.
wtorek, 12 lipca 2011
Nadzieja
Czekasz na wiadomość. Jakie to uczucie? Co chwila zerkasz na wyświetlacz komórki, nie możesz skupić się na jednej rzeczy. Sprawdzasz internet, może tam zostawił wiadomość. I wciąż masz nadzieję. Nadzieję na to, że odpisał, że pamięta o Tobie, że doskonale wie, że czekasz...
Piszesz raz, drugi, trzeci... Dlaczego? Bo masz nadzieję, że coś mu wypadło, że nie mógł odpisać, ale zaraz to zrobi. Łudzisz się, że może tym razem Ci się uda i dostaniesz szansę na lepszy etap w życiu. Po pewnym czasie nadzieja umiera. Myślisz, jaki byłeś naiwny. Ile przez to straciłeś. A ten ktoś nie zwracał na Ciebie uwagi, tylko zabawił się Twoim kosztem i uzyskał zainteresowanie swoją osobą. Twoim postanowieniem jest zostawić to daleko za sobą i rozpocząć nowy rozdział, znowu.
Już? Pozbierałeś się, wróciłeś do normalności? Jesteś nieczuły na to, co wcześniej doprowadziło Cię do upadku. Zachowujesz się normalnie, nie myślisz tamtymi kategoriami, co kiedyś. Nie dopuszczasz do siebie nikogo. Nie dajesz zasiać w sobie ziarnka nadziei. Czas płynie. Raz jest na wozie, a raz pod wozem. Upadasz, by po chwili móc się wzbić wyżej. Wiele na tym zyskasz, uczysz się i jesteś szczęśliwy. Żartujesz, poruszając te tematy, które kiedyś sprawiły Ci tyle bólu. Rany się zagoiły. Nie dasz się nigdy tak głupio podejść. W końcu każdego dnia pamiętasz to, co się działo. I cieszysz się, że nie jesteś już tą osobą, co dawniej. Jesteś zadowolony, że się zmieniłeś i karcisz siebie za to, że tak postępowałeś. Wszystko idzie po Twojej myśli. Marzenia się spełniają. Lekko nie jest, ale dajesz radę i czerpiesz z tego satysfakcję. Nie pozwalasz zawładnąć swoim życiem, poddać się. A przeszedłeś wiele. I przez jedne przypadek tracisz to wszystko, co budowałeś przez ten długi czas. Wystarczy, że znajdziesz się w odpowiedniej sytuacji. Wystarczy chwila słabości. Chwila zapomnienia. I wszystko szlag trafia.
Na początku jest wspaniale. W myślach wspominasz wszystko, co było piękne. Smakujesz wypowiedziane słowa, wypowiedzi mają sens. Wystarczy jedna omyłka, żart wypowiedziany przez tą drugą osobę, a ty zaczynasz zastanawiać się nad tym wszystkim. Jeden gest przeważa. Znów masz nadzieję. Siedzisz i czekasz. Na wiadomość. Parę gestów dla niego nic nie znaczy - dla Ciebie to nadzieja na coś wspaniałego. Coś, czego nigdy nie spróbowałeś. I znów wysyłasz wiadomości, chcesz utrzymać kontakt - nic, zero odpowiedzi. Czekasz, śpisz z telefonem przy uchu. Sprawdzasz wszystko,co możliwe. I masz nadzieję - że nie może, że nie odczytał wiadomości...że nie ma pieniędzy na koncie... Nagle budzisz się z przekonaniem, że to koniec. Znów zanim się coś zaczęło - skończyło się. Nadzieja próbuje wybić się, podpowiedzieć: A może...
Nie. Nie ma już "A może". Gdyby chciał, to by odpisał. Gdziekolwiek. Najgorsze jest to, że masz wrażenie, że Cię wykorzystał, śmieje się z Ciebie. I ma Cię gdzieś. A ty dalej myślisz, że to inna osoba. Inna od tych wszystkich ludzi, którzy nie raz Cię zawiedli.
I zdajesz sobie sprawę, że kolejny raz zostałeś oszukany.
I już nikogo i niczego nie szukasz. Znów otwierasz nowy rozdział, uzbrojony w nowe doświadczenie. I przysięgasz sobie, że będzie inaczej. I już nie dasz się nabrać...
Kolejny raz myślisz, że się zmienisz i już nie będziesz czekać na tą wiadomość.
A i tak co chwila spoglądasz na wyświetlacz i sprawdzasz maila. A nadzieja znów kiełkuje w Twoim sercu. I jest coś jeszcze- wiara w to, że nie będzie jak kiedyś. To ktoś inny, lepszy. Ty jesteś lepszy. A zamartwianie się i czekanie Cię wykańcza.
Bo wiesz, że i tak nie odpisze. Że wszystko stało się pod wpływem chwili.
Zawsze tak jest.
Piszesz raz, drugi, trzeci... Dlaczego? Bo masz nadzieję, że coś mu wypadło, że nie mógł odpisać, ale zaraz to zrobi. Łudzisz się, że może tym razem Ci się uda i dostaniesz szansę na lepszy etap w życiu. Po pewnym czasie nadzieja umiera. Myślisz, jaki byłeś naiwny. Ile przez to straciłeś. A ten ktoś nie zwracał na Ciebie uwagi, tylko zabawił się Twoim kosztem i uzyskał zainteresowanie swoją osobą. Twoim postanowieniem jest zostawić to daleko za sobą i rozpocząć nowy rozdział, znowu.
Już? Pozbierałeś się, wróciłeś do normalności? Jesteś nieczuły na to, co wcześniej doprowadziło Cię do upadku. Zachowujesz się normalnie, nie myślisz tamtymi kategoriami, co kiedyś. Nie dopuszczasz do siebie nikogo. Nie dajesz zasiać w sobie ziarnka nadziei. Czas płynie. Raz jest na wozie, a raz pod wozem. Upadasz, by po chwili móc się wzbić wyżej. Wiele na tym zyskasz, uczysz się i jesteś szczęśliwy. Żartujesz, poruszając te tematy, które kiedyś sprawiły Ci tyle bólu. Rany się zagoiły. Nie dasz się nigdy tak głupio podejść. W końcu każdego dnia pamiętasz to, co się działo. I cieszysz się, że nie jesteś już tą osobą, co dawniej. Jesteś zadowolony, że się zmieniłeś i karcisz siebie za to, że tak postępowałeś. Wszystko idzie po Twojej myśli. Marzenia się spełniają. Lekko nie jest, ale dajesz radę i czerpiesz z tego satysfakcję. Nie pozwalasz zawładnąć swoim życiem, poddać się. A przeszedłeś wiele. I przez jedne przypadek tracisz to wszystko, co budowałeś przez ten długi czas. Wystarczy, że znajdziesz się w odpowiedniej sytuacji. Wystarczy chwila słabości. Chwila zapomnienia. I wszystko szlag trafia.
Na początku jest wspaniale. W myślach wspominasz wszystko, co było piękne. Smakujesz wypowiedziane słowa, wypowiedzi mają sens. Wystarczy jedna omyłka, żart wypowiedziany przez tą drugą osobę, a ty zaczynasz zastanawiać się nad tym wszystkim. Jeden gest przeważa. Znów masz nadzieję. Siedzisz i czekasz. Na wiadomość. Parę gestów dla niego nic nie znaczy - dla Ciebie to nadzieja na coś wspaniałego. Coś, czego nigdy nie spróbowałeś. I znów wysyłasz wiadomości, chcesz utrzymać kontakt - nic, zero odpowiedzi. Czekasz, śpisz z telefonem przy uchu. Sprawdzasz wszystko,co możliwe. I masz nadzieję - że nie może, że nie odczytał wiadomości...że nie ma pieniędzy na koncie... Nagle budzisz się z przekonaniem, że to koniec. Znów zanim się coś zaczęło - skończyło się. Nadzieja próbuje wybić się, podpowiedzieć: A może...
Nie. Nie ma już "A może". Gdyby chciał, to by odpisał. Gdziekolwiek. Najgorsze jest to, że masz wrażenie, że Cię wykorzystał, śmieje się z Ciebie. I ma Cię gdzieś. A ty dalej myślisz, że to inna osoba. Inna od tych wszystkich ludzi, którzy nie raz Cię zawiedli.
I zdajesz sobie sprawę, że kolejny raz zostałeś oszukany.
I już nikogo i niczego nie szukasz. Znów otwierasz nowy rozdział, uzbrojony w nowe doświadczenie. I przysięgasz sobie, że będzie inaczej. I już nie dasz się nabrać...
Kolejny raz myślisz, że się zmienisz i już nie będziesz czekać na tą wiadomość.
A i tak co chwila spoglądasz na wyświetlacz i sprawdzasz maila. A nadzieja znów kiełkuje w Twoim sercu. I jest coś jeszcze- wiara w to, że nie będzie jak kiedyś. To ktoś inny, lepszy. Ty jesteś lepszy. A zamartwianie się i czekanie Cię wykańcza.
Bo wiesz, że i tak nie odpisze. Że wszystko stało się pod wpływem chwili.
Zawsze tak jest.
Subskrybuj:
Posty (Atom)