O blogu

Witam na moim blogu. Znajdziesz tu opisy tego, co dzieje się wewnątrz mnie i gdzieś kiedyś musi znaleźć ujście. Ubieram swoje uczucia w słowa najlepiej, jak tylko potrafię. Myślę, że pewne rzeczy i emocje, znajdujące źródło w szarej codzienności naszego świata są uniwersalne, a więc bliskie nie tylko mnie. Możliwe, że znajdziesz tu gdzieś fragment siebie, ukryty wśród moich słów. A może jesteś człowiekiem na tyle szczęśliwym, że moje uczucia będą Ci obce? Szczerze Ci tego życzę.

Tak czy inaczej, zapraszam do dalszej lektury.

środa, 17 sierpnia 2011

Bad day

Lubisz piątki trzynastego? Wierzysz w przesądy dotyczące trzynastego? Ja nie. Być może jestem wyjątkiem, ale uwielbiam piątki trzynastego, czarne koty, a trzynasty to dla mnie normalny dzień. Jednym słowem - nie jestem przesądna. Pomimo tego, za każdym razem ktoś ostrzega mnie przez kotami, drabinami, słupami... Ludzie nie rozumieją, że nie działa na mnie "magia dnia trzynastego". Jak nie trzynasty to co? Siedemnasty. Już jakiś czas temu zauważyłam, że siedemnastego dnia każdego miesiąca coś się dzieje. Przewracam się, kłócę, robota nie pali się w rękach... Nic tylko zaszyć się w swoim domu i... nawet tam nie jest bezpiecznie. No ale nie o tym chciałam dzisiaj napisać...

Budzisz się rano z uśmiechem na twarzy. Śniły Ci się istne sceny z raju. Dotyczyły twojej przyszłości i marzeń. Wciąż widzisz przed sobą publiczność, kolory wypalają się w twoim umyśle, a w uszach słyszysz te dźwięki. Chcesz tańczyć, bawić się. Taki jesteś szczęśliwy. Nawet pogoda nie jest zła. Wstajesz - i czujesz się wyprany ze wszystkiego. Nie wiesz co zjeść, w co się ubrać, wszyscy Cię irytują. Decydujesz się iść po zakupy, taki mały pretekst, aby zmienić na chwilę otoczenie. Każdy dźwięk Cię przytłacza, hałas jest nie do zniesienia. A twój zły humor rośnie w siłę. Ludzie na ulicy się z Ciebie śmieją, bo potknąłeś się o szyny niejeżdżącego już tramwaju. Kobieta rozmawia przez piętnaście minut z jedyną kasjerką... Ale wytrzymujesz i wracasz do domu, obładowany zakupami. Wieczorem jesteś posiniaczony przez meble, latające ostre przedmioty, kredki. Wszystko leci Ci z rąk. W dodatku kłócisz z kim się da, wszyscy naprawdę Cię irytują. Ze wzajemnością. Chcesz porozmawiać, poprawić sobie humor, ale niestety nie jest Ci to dane, bo nikt nie chce z Tobą rozmawiać. Prawo ironii, prawda? Chcesz umówić się z ważnymi dla Ciebie ludźmi, wykręcają się najbłahszymi kłamstwami, których za chwilę nie pamiętają. Masz wrażenie, że świat Cię nienawidzi. A zła energia w Tobie rośnie. Jesteś wściekły, jak nigdy dotąd. Nie wiesz co z tym zrobić. I masz wrażenie, że wszystko jest zbyt optymistyczne, wszyscy mają przyjaciół tylko nie ty, i wszyscy się na Ciebie uwzięli. Nawet nie potrafisz sobie zrobić grzanki! I nagle rozmawiasz z kimś, kto ma gorszy problem od Ciebie. I zaczynasz się zastanawiać: o co w zasadzie jesteś zły? Czemu jesteś tak egoistyczny i wymagasz od innych, aby Ciebie słuchali, bo masz problem? Patrząc na to, co wyrabiałam zaledwie parę godzin temu, aż sama się sobie dziwię nagłym zwrotem akcji. W sekundę moja złość się rozwiała. Jednak, kiedy myślisz o tym wszystkim, znów jest Ci źle. Ale jakoś biernie przyjmujesz to do wiadomości.
Bo ten ktoś i parę innych osób, które rozmawiały z Tobą parę minut później mają naprawdę zły czas i poważne dylematy, ale się nie złoszczą. A w dodatku, pocieszają Cię!
I czasem warto zastanowić się nad tym, czy może ktoś w twoim otoczeniu ma gorzej niż ty. A ty pieprzysz o sobie cały czas(bo inaczej tego nie da się nazwać), bo myślisz, że masz dziś bardzo zły dzień.


Wiem, że plotę trzy po trzy, ale tak wygląda mój dzień. I szczerze mówiąc wkurzyłam się sama na siebie. Więc ten wpis jest trochę innej kategorii.
Ale mam nadzieję, że tak samo "porywający" jak poprzednie.
Enjoy!
ps. naprawdę zastanówcie się nad swoimi egoistycznymi pobudkami, bo ich co prawda nigdy nie jest za dużo... Jednak gdy porozmawiasz z kimś, kto ma gorzej, cudownym sposobem humor Ci się zmienia. (przynajmniej w moim przypadku) A potem jest Ci wstyd, że gadałeś o sobie, a nie słuchałeś.

A, i czasem odpuść!

niedziela, 31 lipca 2011

Jak to ująć w słowa.

Już jest normalnie, w porządku, prawie jak dawniej. Nauczony na swoich błędach, brniesz przez życie. Zero udawania, już dosyć. W końcu udało Ci się wyszarpać jeszcze jedną szansę. Zdobyć czystą kartę. Jest naprawdę przyjemnie. Ze wszystkimi rozmawiasz normalnie, tłumisz wszelkie wątpliwości. Starasz się byś spokojnym, beztroskim. Takim, jakim Cię znają. Wesołym, śmiejącym się, niepoważnym. Naprawdę Ci się udaje. Wiele się nauczyłeś w ostatnim czasie. Przemyślane kwestie są już zamknięte. Pozostała jedna.
Wieczór szczerości. Po tak długim czasie zwierzasz się z czegoś, co zamknąłeś w sercu na cztery spusty. Nie chciałeś mówić nic o sobie. Wszystko, co ważne było gdzieś na dnie. Błahe rzeczy wypływały z twoich ust w celu potrzymania rozmowy. I tak dzięki nim zbliżyłeś się do bliskich Ci kiedyś osób. Udało się. Z trudem wyrzuciłeś z siebie to, co zalegało. Nie spodziewałeś się takiej reakcji. Strach minął. Pozostała już tylko jedna rzecz do wyjaśnienia.
Decydujesz się, piszesz. Nawet głupie napisy pod etykietkami zmuszają Cię do tej rozmowy. Denerwujesz się bardziej niż przed ważnym egzaminem. W końcu ostatnio nie było za wesoło. Bierzesz w dech i piszesz pierwsze słowo. Wysyłasz. Masz dobre intencje. On odpisuje. jest dobrze, po miesiącu piszecie ze sobą normalnie, bez kłótni, wyrzutów, zmartwień. I nagle trach. Wszystko się psuje. Zwykłe trzy słowa, wypowiedziane jak "Brzydka dziś pogoda". Zwrot "Nie jesteśmy przyjaciółmi" popycha Cię w przepaść. A dopiero co cofnąłeś się i już nie stoisz na krawędzi...
Denerwujesz się i piszesz mu prawdę, że Ci na nim zależało. Jak na nikim innym, nigdy. Kończysz rozmowę, bo zaczyna się to samo, co miesiąc temu.
A kiedyś - nie do rozstania. Rozmowy w nocy, idealne zgranie. Stuprocentowa wiedza o sobie nawzajem. Przyjaciele najlepsi na świecie. Aż coś się zepsuło. I nikt nie wie co. I to przelewa czarę. Czujesz, że już za dużo złego stało się w tym roku. Wyjeżdżasz, izolujesz się od starego życia. Wracasz odnowiony, pełen energii. I chcesz żeby było dobrze. Potrzebujesz z nim rozmowy. Jak dawniej. Nie wypowiadasz tych słów na głos. Nie chcesz, żeby pomyślał, że znów robisz problem, że nie jest jak dawniej. Chcesz tylko znów z nim porozmawiać.
I co zrobić po takich słowach? Złamał wszelkie obietnice. Wszystko przekreślił trzema słowami.
I znów nie możesz się pozbierać. Nie wiesz jak.
Wiesz tylko, że jak wróci, zadzwonisz. Pomimo tego, że obiecałeś sobie, że tego nie zrobisz.
Spotkasz się z nim za wszelką cenę.
Porozmawiasz.
Wyjaśnisz.
Opowiesz.
Wyznasz.
Przetrzymasz.
Zrobisz coś, czego będziesz żałować.
Spojrzysz i westchniesz.
I na zawsze zakończysz coś, co było wspaniałe. Coś, co kochałeś.
I już nie obudzisz się pewnego dnia, uświadomiony, że ta osoba jest twoim życiem.
I nie dopuścisz do siebie tej myśli.
Staniesz się nowym człowiekiem.
Takim jak przed ostatnią rozmową z nim.
Beztroskim, śmiejącym się, niepoważnym.
Odcinającym się od tego, co się działo w tym roku.
Część Ciebie wie, że to na nic.
Bo przeszłość Cię znalazła. Teraźniejszość dobiła. A przyszłość nie jest znana.

wtorek, 12 lipca 2011

Nadzieja

Czekasz na wiadomość. Jakie to uczucie? Co chwila zerkasz na wyświetlacz komórki, nie możesz skupić się na jednej rzeczy. Sprawdzasz internet, może tam zostawił wiadomość. I wciąż masz nadzieję. Nadzieję na to, że odpisał, że pamięta o Tobie, że doskonale wie, że czekasz...
Piszesz raz, drugi, trzeci... Dlaczego? Bo masz nadzieję, że coś mu wypadło, że nie mógł odpisać, ale zaraz to zrobi. Łudzisz się, że może tym razem Ci się uda i dostaniesz szansę na lepszy etap w życiu. Po pewnym czasie nadzieja umiera. Myślisz, jaki byłeś naiwny. Ile przez to straciłeś. A ten ktoś nie zwracał na Ciebie uwagi, tylko zabawił się Twoim kosztem i uzyskał zainteresowanie swoją osobą. Twoim postanowieniem jest zostawić to daleko za sobą i rozpocząć nowy rozdział, znowu.
Już? Pozbierałeś się, wróciłeś do normalności? Jesteś nieczuły na to, co wcześniej doprowadziło Cię do upadku. Zachowujesz się normalnie, nie myślisz tamtymi kategoriami, co kiedyś. Nie dopuszczasz do siebie nikogo. Nie dajesz zasiać w sobie ziarnka nadziei. Czas płynie. Raz jest na wozie, a raz pod wozem. Upadasz, by po chwili móc się wzbić wyżej. Wiele na tym zyskasz, uczysz się i jesteś szczęśliwy. Żartujesz, poruszając te tematy, które kiedyś sprawiły Ci tyle bólu. Rany się zagoiły. Nie dasz się nigdy tak głupio podejść. W końcu każdego dnia pamiętasz to, co się działo. I cieszysz się, że nie jesteś już tą osobą, co dawniej. Jesteś zadowolony, że się zmieniłeś i karcisz siebie za to, że tak postępowałeś. Wszystko idzie po Twojej myśli. Marzenia się spełniają. Lekko nie jest, ale dajesz radę i czerpiesz z tego satysfakcję. Nie pozwalasz zawładnąć swoim życiem, poddać się. A przeszedłeś wiele. I przez jedne przypadek tracisz to wszystko, co budowałeś przez ten długi czas. Wystarczy, że znajdziesz się w odpowiedniej sytuacji. Wystarczy chwila słabości. Chwila zapomnienia. I wszystko szlag trafia.
Na początku jest wspaniale. W myślach wspominasz wszystko, co było piękne. Smakujesz wypowiedziane słowa, wypowiedzi mają sens. Wystarczy jedna omyłka, żart wypowiedziany przez tą drugą osobę, a ty zaczynasz zastanawiać się nad tym wszystkim. Jeden gest przeważa. Znów masz nadzieję. Siedzisz i czekasz. Na wiadomość. Parę gestów dla niego nic nie znaczy - dla Ciebie to nadzieja na coś wspaniałego. Coś, czego nigdy nie spróbowałeś. I znów wysyłasz wiadomości, chcesz utrzymać kontakt - nic, zero odpowiedzi. Czekasz, śpisz z telefonem przy uchu. Sprawdzasz wszystko,co możliwe. I masz nadzieję - że nie może, że nie odczytał wiadomości...że nie ma pieniędzy na koncie... Nagle budzisz się z przekonaniem, że to koniec. Znów zanim się coś zaczęło - skończyło się. Nadzieja próbuje wybić się, podpowiedzieć: A może...
Nie. Nie ma już "A może". Gdyby chciał, to by odpisał. Gdziekolwiek. Najgorsze jest to, że masz wrażenie, że Cię wykorzystał, śmieje się z Ciebie. I ma Cię gdzieś. A ty dalej myślisz, że to inna osoba. Inna od tych wszystkich ludzi, którzy nie raz Cię zawiedli.
I zdajesz sobie sprawę, że kolejny raz zostałeś oszukany.
I już nikogo i niczego nie szukasz. Znów otwierasz nowy rozdział, uzbrojony w nowe doświadczenie. I przysięgasz sobie, że będzie inaczej. I już nie dasz się nabrać...
Kolejny raz myślisz, że się zmienisz i już nie będziesz czekać na tą wiadomość.
A i tak co chwila spoglądasz na wyświetlacz i sprawdzasz maila. A nadzieja znów kiełkuje w Twoim sercu. I jest coś jeszcze- wiara w to, że nie będzie jak kiedyś. To ktoś inny, lepszy. Ty jesteś lepszy. A zamartwianie się i czekanie Cię wykańcza.
Bo wiesz, że i tak nie odpisze. Że wszystko stało się pod wpływem chwili.
Zawsze tak jest.

środa, 14 października 2009

Dylemat.

Zaczął padać śnieg. Białe płatki wolniutko opadały na moje ciało. Było mi gorąco. Brnęłam dalej wąską uliczką. Nie wiedziałam gdzie idę. Prowadziła mnie intuicja. Biały puch coraz częściej dotykał mej twarzy. Każde uderzenie płatka, bolało. Każde rozpuszczenie się, piekło. Nie wiedziałam, czemu tu jestem. Nie potrafiłam siebie opisać. Doszłam do skrzyżowania dróg. Wyciągnęłam ręce z kieszeni i sięgnęłam do torby. Wzięłam z niej plan miasta. Ulice nie były podpisane, jednak wiedziałam gdzie iść. Skręciłam w lewo. Im dalej zagłębiałam się w ulicę, tym mocniej padał śnieg. Choć czułam, że idę długo, nie odczuwałam zmęczenia czy samotności. Wręcz przeciwnie czułam się rześko i szczęśliwie. Nagle na mojej drodze pojawił się pies. Owczarek zaczął na mnie warczeć, potem szczekać. Ominęłam go, nie denerwując bardziej. Poszłam dalej. W pewnej chwili spojrzałam w górę. Pomimo tego, że była mocna śnieżyca, świeciło piękne, zimowe słońce. Nie zatrzymywałam się. Coś mówiło mi, że mam iść dalej. Nagle zatrzymałam się. Przede mną było urwisko. Tu moja droga się kończyła. Już nie wiedziałam gdzie iść. Nic mi nie podpowiadało, co mam zrobić. Stałam i patrzyłam się w dół. Zapragnęłam skoczyć. Zobaczyć co jest dalej. Uniemożliwiała mi to mgła. Zdecydowałam się zawrócić. Nie zauważyłam już psa, śnieg powoli słabł. Doszłam do rozdroża. Wpakowałam mapę do torby, włożyłam ręce do kieszeni. Poszłam prosto. Tu droga była kręta i wyboista. Szłam, śnieg równo uderzał mnie w twarz. Nie było widać końca. Nagle zobaczyłam ostry zakręt w lewo. Co zrobić, skręciłam w lewo. W pewnym momencie doznałam DeJaVu. Stałam na rozdrożu dróg. Zdecydowałam, że skręcę w prawo. Tu droga była taka sama, wszystko wydawało się identyczne. Ten sam zakręt. Nawet po tym samym czasie ujrzałam skrzyżowanie. Takie samo, jak poprzednie. Nie skręciłam w lewo, ani w prawo. Coś mi mówiło, że zataczam błędne koło. Jedyną drogą było iść przed siebie. Tam uliczka była wąska. Szło się dobrze, czułam bezpieczeństwo. Śnieg nieregularnie padał. Wydawało się, że to ta uliczka, w której byłam na początku. Nasunęło mi się pytania, a kiedy był początek? Kiedy to się rozpoczęło? Kiedy to się skończy? Niestety nie umiałam na nie odpowiedzieć. Nie pozostało mi nic innego jak iść dalej. Szłam przed siebie. Nie dostrzegłam żadnych rozdroży, wybojów. Śnieg przestał padać. Twarz paliła mnie od uderzających płatków, było mi coraz goręcej. Rozpięłam kurtkę. Na mojej drodze nie stanął żaden pies, nie było żadnej przeszkody. Zaczęłam odczuwać zmęczenie i znudzenie. Nie przestawałam iść. Wąska uliczka zaczęła się rozszerzać. Szłam coraz wolniej. Miałam wrażenie, jakby świat wolniej się kręcił. Tak jak wcześniej odczuwałam szczęście, bezpieczeństwo i energię, tak teraz czułam się słaba, coś nie dawało mi spokoju. Nie wiedziałam, czemu tu jestem, ale się tym nie przejmowałam. Nagle zobaczyłam jakiś ludzi. Ucieszyłam się na ich widok, poznałam ich. Jednak gdy podeszłam, moi przyjaciele odwrócili się ode mnie i zaczęli mi robić przykrości. Już wiedziałam czemu tu jestem, wiedziałam czemu byłam szczęśliwa sama, czemu czułam się bezpieczna. Nie chciałam przeżywać tego koszmaru. Przyjaciele, którzy drwili, wyzywali, nie słuchali. Przyjaciele, którzy odwracali się plecami, byli złośliwi. Przyjaciele, którzy chcieli dobrze, ale robili źle. Przyjaciele, którzy nie zawsze byli szczerzy.. Wiedziałam co mam zrobić. Odwróciłam się do nich plecami i poszłam dalej przed siebie. Po paru metrach wróciłam się. Powitałam ich jakby nigdy nic. Jakby nic się nie wydarzyło. Wciąż byli moimi przyjaciółmi. Krzywdzili, ale ja na to uśmiechałam się do nich, wytrzymywałam ile się da. Nie do końca potrafiłam, często mi to nie wychodziło, ale ćwiczenie czyniło mistrza. Czułam szczęście, Nie byłam sama. Choć czasem chciałam wrócić do tego labiryntu, zostawałam. Wiedziałam, że nie mogę się poddać. Nigdy im tego nie powiedziałam, i nie powiem. Nie powiem im, że mnie ranią. Nie powiem im, jak bardzo jestem wrażliwa. Nie mogę. Boję się złej reakcji, wyśmiania, niezrozumienia. Jednak bardzo chciałabym żeby wiedzieli co czuję, żeby wiedzieli, że ja nie chcę tego. Chcę żeby było dobrze, bez humorów, złośliwości czy żalu. Stopniowo staję się silniejsza, nie ukazuję łez, coraz mniej pokazuję mój żal, mój zły humor. Staram się być wesoła. Ile mam tak wytrzymać? Ile tego znieść? Pomimo tego, że nie pokazuję tego zbyt mocno, to boli. Bardzo boli. Nie mogę. Nie mogę wytrzymać. Nie mogę się poddać. Nie mogę ich utracić. Nie mogę pozwolić na powtórkę.Nie mogę utracić znowu siebie. Nie mogę..
Czy to był sen? Może to był odpowiednik do życia? Może to był mój wymysł? Tak, to był sen. Nie, to nie jest mój wymysł. Nie wiem, czy to odpowiednik do życia. Nie chcę wiedzieć. Chcę dobrze. Może ktoś wreszcie zrozumie, że nie jestem zła i jestem wrażliwa? Może..

wtorek, 21 lipca 2009

Fantazje.

Moje sny. Czy sen jest odzwierciedleniem tego, co chcielibyśmy doznać w życiu? Wątpię. Nie chciałabym żeby moje sny się spełniły, choć fajnie jest na nie patrzeć. Sama już nie jestem pewna moich uczuć.. Przecież nikt nie wie, że czuję rozdarcie. Czuję jakbym miała podwójny charakter.. Raz dobra, raz zła.. Nie chcę taka być.. 2 przeciwieństwa w jednej osobie. Nie zapowiada się ciekawie. Raz gdy o czymś marzę, fajne marzenie, choć z drugej strony jak ja taka mogę być? Trochę to bezsensu, ale jednak to ja. 'Każdy jest indywidualną jednostką społeczną'. Jest tylko mały problem. Ja nie chcę być taka. Nie chcę raz być dobra, a raz nie. Chce być sobą! Chcę pokazać swoje uczucia. Nie chcę czuć się co jakiś czas mną. Chcę cały czas taka być.. Tylko jak to zrobić.. I znów fajntazje. Tylko chcę, pragnę.. Trzeba to zrealizować..Kiedyś było gorzej. Nie poznawałam już siebie w lustrze takie zmiany zaszły we mnie. Teraz wracam. Nikt jednak tego nie zapomni. Chcę się ustatkować ze wszystkim.Tylko.. Kogo kocham? Kogo lubię? Kogo nienawidzę.. Co jest ulubione, co mnie odrzuca.. Jaka jestem.. Nie wie nikt. Czasem sama nie wiem. Może kiedyś ta zagadka się rozwiąże.